دررفتگی کشکک زانو یکی از آسیب‌های مفصل زانو است که در اثر ضربه مستقیم، چرخش ناگهانی پا یا تغییر سریع جهت حرکت اتفاق می‌افتد. در این وضعیت، استخوان کشکک از شیار طبیعی خود در قسمت پایینی استخوان ران خارج می‌شود و می‌تواند درد شدید، تورم، محدودیت حرکتی و احساس ناپایداری ایجاد کند. درمان دررفتگی کشکک زانو به عواملی مانند شدت آسیب، وجود پارگی رباط یا صدمه غضروفی و سابقه دررفتگی قبلی بستگی دارد. بعضی افراد با جااندازی، مراقبت‌های اولیه و فیزیوتراپی بهبود پیدا می‌کنند؛ اما در مواردی که دررفتگی تکرار می‌شود یا آسیب‌های همراه وجود دارد، جراحی ضرورت پیدا می‌کند. آشنایی با علائم، روش‌های تشخیص و راهکارهای درمانی به انتخاب مسیر مناسب برای بهبود و جلوگیری از آسیب مجدد کمک می‌کند.
تفاوت دررفتگی کشکک زانو و نیمه‌دررفتگی کشکک زانو چیست؟
دررفتگی و نیمه‌دررفتگی کشکک زانو هر دو به جابه‌جایی استخوان کشکک از مسیر طبیعی حرکت آن در شیار استخوان ران مربوط می‌شوند؛ اما شدت و میزان جابه‌جایی در این دو وضعیت متفاوت است. شناخت این تفاوت به درک بهتر شدت آسیب و انتخاب روش درمان کمک می‌کند.
در دررفتگی کامل، کشکک به‌طور کامل از شیار تروکلئار خارج می‌شود و اغلب به سمت بیرونی زانو جابه‌جا می‌گردد. در این حالت ممکن است ظاهر زانو تغییر کند و فرد نتواند به‌راحتی پای خود را حرکت دهد. گاهی کشکک پیش از رسیدن بیمار به مرکز درمانی خودبه‌خود به جای اصلی بازمی‌گردد؛ بااین‌حال، این اتفاق به معنای برطرف شدن تمام آسیب‌ها نیست.
در نیمه‌دررفتگی یا ساب‌لوکساسیون، کشکک به‌صورت نسبی از مسیر طبیعی خود خارج می‌شود، اما کاملاً از شیار فاصله نمی‌گیرد. این وضعیت ممکن است با احساس لغزیدن کاسه زانو، درد هنگام بالا رفتن از پله، ضعف زانو یا احساس خالی کردن پا همراه باشد.
| ویژگی | دررفتگی کامل کشکک زانو | نیمه‌دررفتگی کشکک زانو |
|---|---|---|
| میزان جابه‌جایی | خروج کامل کشکک از شیار | جابه‌جایی نسبی کشکک |
| ظاهر زانو | ممکن است تغییر شکل واضح داشته باشد | معمولاً تغییر شکل کمتری دیده می‌شود |
| شدت درد | اغلب شدید و ناگهانی | متغیر و گاهی خفیف‌تر |
| حرکت زانو | ممکن است به‌شدت محدود شود | ممکن است حرکت امکان‌پذیر باشد |
| روش درمان | بسته به آسیب، جااندازی و درمان تکمیلی | اغلب درمان غیرجراحی و توانبخشی؛ گاهی جراحی |
حتی اگر درد در نیمه‌دررفتگی شدید نباشد، تکرار این وضعیت می‌تواند به غضروف مفصل آسیب برساند. بنابراین احساس جابه‌جایی یا ناپایداری مکرر کشکک باید توسط متخصص ارتوپدی بررسی شود.
دررفتگی کشکک زانو در چه افرادی بیشتر اتفاق می‌افتد؟
دررفتگی کشکک زانو ممکن است در هر سنی رخ دهد، اما در نوجوانان، جوانان و افرادی که فعالیت ورزشی بیشتری دارند، بیشتر دیده می‌شود. ورزش‌هایی که با دویدن، پریدن، چرخش سریع بدن و تغییر ناگهانی جهت حرکت همراه هستند، احتمال وارد شدن فشار نامناسب به مفصل زانو را افزایش می‌دهند.
برخی افراد نیز به دلیل ویژگی‌های ساختاری زانو، حتی بدون وارد شدن ضربه شدید، مستعد جابه‌جایی کشکک هستند. برای مثال، کم‌عمق بودن شیار تروکلئار، قرارگیری نامناسب کشکک، افزایش زاویه Q و شلی عمومی رباط‌ها می‌توانند پایداری کشکک را کاهش دهند.
عوامل دیگری که احتمال دررفتگی را افزایش می‌دهند عبارت‌اند از:
- سابقه قبلی دررفتگی یا نیمه‌دررفتگی کشکک
- ضعف عضلات چهارسر ران و عضلات کنترل‌کننده لگن
- اختلال در راستای اندام تحتانی
- دیسپلازی شیار تروکلئار
- بالا قرار گرفتن غیرطبیعی کشکک یا پاتلا آلتا
- آسیب‌های ورزشی و ضربه مستقیم به زانو
- شلی بیش از حد مفاصل در برخی افراد
وجود یک یا چند عامل خطر به معنای وقوع قطعی دررفتگی نیست؛ اما در افرادی که سابقه این آسیب را دارند، توجه به تقویت عضلات و اصلاح الگوی حرکتی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
دررفتگی کشکک زانو هنگام ورزش چگونه اتفاق می‌افتد؟
بخش قابل‌توجهی از موارد دررفتگی کشکک زانو هنگام فعالیت‌های ورزشی رخ می‌دهد. در ورزش‌هایی مانند فوتبال، بسکتبال، والیبال و هندبال، ورزشکار ممکن است هنگام فرود آمدن از پرش، چرخش روی یک پا یا تغییر ناگهانی مسیر حرکت، فشار زیادی به مفصل زانو وارد کند.
اگر زانو در وضعیت نامناسب قرار بگیرد و هم‌زمان عضلات و رباط‌های تثبیت‌کننده نتوانند کشکک را در مسیر طبیعی نگه دارند، احتمال جابه‌جایی آن افزایش پیدا می‌کند. برخورد مستقیم به قسمت داخلی کشکک نیز می‌تواند باعث رانده شدن آن به سمت بیرون شود.
در برخی موارد، ورزشکار هنگام آسیب صدای تق یا احساس بیرون پریدن کاسه زانو را تجربه می‌کند. پس از آن ممکن است زانو متورم شود و ادامه فعالیت ورزشی به دلیل درد و ناپایداری امکان‌پذیر نباشد.
برای کاهش احتمال این آسیب، انجام تمرینات تقویت عضلات چهارسر ران، همسترینگ و عضلات لگن، گرم کردن مناسب پیش از ورزش، تمرین تعادل و یادگیری روش صحیح فرود آمدن از پرش اهمیت دارد. افرادی که قبلاً دچار دررفتگی کشکک شده‌اند، باید قبل از بازگشت به ورزش های مناسب زانو، پایداری و عملکرد زانوی خود را با نظر پزشک و فیزیوتراپیست ارزیابی کنند.
برای تشخیص و درمان دررفتگی کشکک زانو و جلوگیری از آسیب‌های مجدد، از تخصص و تجربه دکتر محمدرضا آریانی بهره‌مند شوید. برای دریافت مشاوره و رزرو نوبت، با شماره زیر تماس بگیرید.
بعد از دررفتگی کشکک زانو چه اقدامات اولیه‌ای باید انجام دهیم؟
پس از بروز دررفتگی کشکک زانو، اقدام صحیح در ساعات اولیه می‌تواند از تشدید آسیب و وارد شدن فشار بیشتر به مفصل جلوگیری کند. مهمترین نکته این است که فرد نباید تلاش کند کشکک را شخصاً به جای خود بازگرداند؛ زیرا ممکن است همراه با دررفتگی، شکستگی یا آسیب غضروف و رباط نیز ایجاد شده باشد.
در صورت مشاهده تغییر شکل زانو یا درد شدید، باید از حرکت دادن غیرضروری پا خودداری کنید و برای ارزیابی فوری به مرکز درمانی مراجعه کنید. اگر کشکک خودبه‌خود به جای اصلی بازگشته باشد نیز بررسی پزشکی ضروری است.
اقدامات اولیه تا زمان مراجعه به پزشک شامل موارد زیر است:
- استراحت: از ایستادن، راه رفتن و وارد کردن وزن به پای آسیب‌دیده خودداری کنید.
- کمپرس سرد: کمپرس سرد را با یک لایه پارچه روی زانو قرار دهید. هر بار حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه کافی است و نباید یخ مستقیماً با پوست تماس داشته باشد.
- بالا نگه داشتن پا: در صورت امکان، پا را در وضعیتی راحت و کمی بالاتر از سطح قلب قرار دهید.
- جلوگیری از جابه‌جایی زانو: از خم و راست کردن اجباری یا دست‌کاری کشکک خودداری کنید.
- مراجعه به مرکز درمانی: برای بررسی وضعیت استخوان، رباط‌ها و غضروف، معاینه و تصویربرداری لازم است.
اگر زانو تغییر شکل واضح دارد، درد بسیار شدید است، پا بی‌حس یا سرد شده یا رنگ آن تغییر کرده است، مراجعه اورژانسی اهمیت دارد. در این شرایط نباید منتظر کاهش خودبه‌خودی علائم بمانید.
دررفتگی کشکک زانو چه عوارضی دارد؟
دررفتگی کشکک زانو فقط به جابه‌جایی موقت استخوان محدود نمی‌شود. هنگام خارج شدن کشکک از شیار طبیعی، ممکن است بافت‌های نگهدارنده آن کشیده یا پاره شوند و سطح غضروفی کشکک و استخوان ران نیز آسیب ببیند. نوع و شدت عوارض به میزان جابه‌جایی، شدت ضربه و وجود آسیب‌های همراه بستگی دارد.
یکی از آسیب‌های مهم، پارگی رباط پاتلوفمورال داخلی یا MPFL است. این رباط نقش مهمی در جلوگیری از حرکت بیش از حد کشکک به سمت بیرون دارد. آسیب آن می‌تواند باعث کاهش پایداری زانو و افزایش احتمال دررفتگی مجدد شود.
از دیگر عوارض احتمالی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
آسیب غضروفی و ایجاد قطعات آزاد داخل مفصل
هنگام دررفتگی، ممکن است بخشی از غضروف مفصلی یا حتی قطعه‌ای از استخوان همراه غضروف جدا شود. این آسیب می‌تواند باعث درد، تورم مداوم، قفل شدن زانو یا محدودیت حرکتی شود. در صورت وجود قطعه آزاد داخل مفصل، پزشک ممکن است بررسی‌های تکمیلی و گاهی جراحی را توصیه کند.
دررفتگی مکرر کشکک زانو
اگر رباط‌های تثبیت‌کننده به‌خوبی ترمیم نشوند یا عوامل ساختاری زمینه‌ساز همچنان وجود داشته باشند، احتمال تکرار دررفتگی افزایش پیدا می‌کند. دررفتگی‌های مکرر می‌توانند به غضروف مفصل آسیب بیشتری وارد کنند و فعالیت‌هایی مانند راه رفتن، دویدن و بالا رفتن از پله را دشوار سازند.
درد مزمن و ناپایداری زانو
برخی افراد پس از درمان اولیه همچنان هنگام خم کردن زانو، نشستن طولانی‌مدت یا فعالیت ورزشی احساس درد و بی‌ثباتی دارند. ضعف عضلات، آسیب غضروفی و اختلال در مسیر حرکت کشکک می‌توانند در بروز این مشکل نقش داشته باشند.
افزایش احتمال آرتروز مفصل کشککی ـ رانی
آسیب غضروفی ناشی از دررفتگی یا تکرار جابه‌جایی کشکک ممکن است در بلندمدت احتمال تغییرات فرسایشی مفصل پاتلوفمورال را افزایش دهد. البته ایجاد آرتروز در تمام افراد مبتلا به دررفتگی اتفاق نمی‌افتد و به شدت آسیب و شرایط مفصل بستگی دارد.
مدت زمان بهبودی دررفتگی کشکک زانو چقدر است؟
مدت زمان بهبودی دررفتگی کشکک زانو به شدت آسیب، میزان پارگی رباط‌ها، وجود صدمه غضروفی و نوع درمان بستگی دارد. در مواردی که دررفتگی برای نخستین بار اتفاق افتاده و آسیب همراه قابل‌توجهی وجود ندارد، ممکن است فرد طی چند هفته به فعالیت‌های روزمره بازگردد؛ اما بازیابی قدرت عضلات، دامنه حرکتی و پایداری زانو به زمان بیشتری نیاز دارد.
در افرادی که دچار پارگی قابل‌توجه رباط، آسیب غضروفی یا دررفتگی مکرر هستند، روند درمان ممکن است چند ماه طول بکشد. پس از جراحی نیز مدت بازتوانی به نوع عمل و وضعیت بافت‌های ترمیم شده بستگی دارد. در مورد آسیب های تاندون زانو این مقاله را بخوانید.
جدول زیر یک نمای کلی از روند بهبودی را نشان می‌دهد و زمان‌بندی آن برای همه بیماران یکسان نیست:
| مرحله بهبودی | هدف اصلی |
|---|---|
| روزهای ابتدایی | کنترل درد و تورم و محافظت از زانو |
| هفته‌های اول | بازیابی تدریجی دامنه حرکتی طبق نظر پزشک |
| هفته‌های بعد | تقویت عضلات چهارسر ران و عضلات لگن |
| مراحل پیشرفته توانبخشی | بهبود تعادل، کنترل حرکتی و پایداری زانو |
| مرحله بازگشت به فعالیت | ارزیابی قدرت، عملکرد و آمادگی برای ورزش |
بازگشت به فعالیت نباید فقط بر اساس گذشت زمان انجام شود. توانایی راه رفتن بدون لنگش، دامنه حرکتی مناسب، قدرت کافی عضلات و کنترل زانو از معیارهای مهم برای پیشرفت درمان هستند.
فیزیوتراپی بعد از دررفتگی کشکک زانو چه نقشی در بهبودی دارد؟
فیزیوتراپی یکی از بخش‌های اصلی درمان غیرجراحی دررفتگی کشکک زانو و همچنین بازتوانی پس از جراحی است. هدف از این درمان فقط کاهش درد نیست؛ بلکه باید قدرت عضلات، دامنه حرکتی، تعادل و کنترل زانو به وضعیت مناسبی بازگردد.
پس از کاهش درد و تورم و با اجازه پزشک، تمرینات توانبخشی به‌تدریج آغاز می‌شوند. انتخاب تمرین‌ها به وضعیت رباط‌ها، غضروف، میزان پایداری کشکک و مرحله بهبودی بستگی دارد.
برنامه فیزیوتراپی ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- تمرینات انقباض عضله چهارسر ران: برای حفظ فعالیت عضلات جلوی ران در مراحل ابتدایی.
- بالا آوردن مستقیم پا: برای تقویت عضلات ران، در صورتی که انجام آن بدون درد و با کنترل مناسب امکان‌پذیر باشد.
- تمرینات تقویت عضلات لگن: برای بهبود کنترل راستای زانو هنگام راه رفتن و فعالیت.
- تمرینات دامنه حرکتی: برای بازگرداندن تدریجی خم و راست شدن زانو.
- تمرینات تعادلی: برای افزایش کنترل مفصل و کاهش احتمال آسیب مجدد.
- تمرینات عملکردی: مانند بالا رفتن از پله و حرکات کنترل‌شده متناسب با مرحله توانبخشی.
تمرینات نباید با درد شدید یا احساس جابه‌جایی کشکک همراه باشند. اگر هنگام انجام حرکات، تورم افزایش پیدا کرد یا زانو احساس ناپایداری داشت، لازم است برنامه تمرینی توسط فیزیوتراپیست یا پزشک بازبینی شود.
دررفتگی کشکک زانو چه زمانی به جراحی نیاز دارد؟
تمام موارد دررفتگی کشکک زانو به جراحی نیاز ندارند. در بسیاری از افرادی که برای نخستین بار دچار دررفتگی شده‌اند و شکستگی یا آسیب غضروفی قابل‌توجهی ندارند، درمان غیرجراحی شامل جااندازی توسط پزشک، مراقبت‌های اولیه و فیزیوتراپی می‌تواند کافی باشد.
بااین‌حال، در برخی شرایط جراحی برای بازگرداندن پایداری کشکک و جلوگیری از آسیب بیشتر توصیه می‌شود. تصمیم‌گیری درباره جراحی باید بر اساس معاینه، تصویربرداری و شرایط اختصاصی هر بیمار انجام شود.
مهمترین مواردی که ممکن است نیاز به جراحی داشته باشند عبارت‌اند از:
- تکرار دررفتگی کشکک زانو با وجود انجام درمان و توانبخشی مناسب
- وجود قطعه استخوانی یا غضروفی جداشده در داخل مفصل
- آسیب قابل‌توجه رباط‌های تثبیت‌کننده کشکک
- ناپایداری شدید ناشی از مشکلات ساختاری زانو
- ادامه علائم و اختلال عملکرد با وجود درمان غیرجراحی مناسب
نوع جراحی نیز برای همه بیماران یکسان نیست. برای مثال، بازسازی رباط MPFL در برخی افراد مبتلا به ناپایداری مکرر کاربرد دارد؛ درحالی‌که در افراد دارای ناهنجاری‌های استخوانی مشخص، ممکن است اصلاح راستای استخوان نیز مطرح شود.
انواع جراحی دررفتگی کشکک زانو کدام‌اند؟
روش جراحی با توجه به علت اصلی ناپایداری و آسیب‌های همراه انتخاب می‌شود. هدف از جراحی این است که کشکک در مسیر طبیعی خود حرکت کند، احتمال دررفتگی مجدد کاهش یابد و عملکرد مفصل تا حد امکان بهبود پیدا کند.
بازسازی رباط MPFL
رباط پاتلوفمورال داخلی یکی از مهمترین ساختارهای نگهدارنده کشکک است. در برخی افراد پس از دررفتگی، این رباط دچار پارگی یا آسیب می‌شود و توانایی کافی برای جلوگیری از حرکت کشکک به سمت بیرون را ندارد.
در جراحی بازسازی MPFL، پزشک با استفاده از بافت پیوندی، رباط آسیب‌دیده را بازسازی می‌کند تا پایداری کشکک بهبود پیدا کند. انتخاب این روش به وضعیت مفصل، علت ناپایداری و وجود یا نبود ناهنجاری‌های استخوانی بستگی دارد.
جراحی انتقال برجستگی استخوانی تیبیا
در برخی افراد، محل اتصال تاندون کشکک به استخوان ساق یا برجستگی تیبیا در موقعیت نامناسبی قرار دارد و این وضعیت می‌تواند مسیر حرکت کشکک را مختل کند.
در این روش، جراح محل اتصال تاندون را به موقعیت مناسب‌تری منتقل می‌کند تا راستای کشکک اصلاح شود. این عمل ممکن است به‌تنهایی یا همراه با بازسازی MPFL انجام شود؛ اما فقط برای بیمارانی مناسب است که بررسی‌های بالینی و تصویربرداری، وجود این مشکل ساختاری را تأیید کنند.
جراحی تروکلئوپلاستی
در برخی افراد، شیار تروکلئار استخوان ران به اندازه کافی عمق ندارد و نمی‌تواند کشکک را هنگام خم و راست شدن زانو به‌خوبی هدایت کند. به این وضعیت دیسپلازی تروکلئار گفته می‌شود.
در موارد انتخاب‌شده از ناپایداری شدید و تکرارشونده، ممکن است جراحی تروکلئوپلاستی برای اصلاح شکل شیار انجام شود. این عمل پیچیدگی بیشتری دارد و برای همه افراد مبتلا به دررفتگی کشکک مناسب نیست.
جراحی آرتروسکوپی برای آسیب‌های داخل مفصل
اگر دررفتگی باعث جدا شدن قطعه غضروفی یا استخوانی و ایجاد جسم آزاد داخل مفصل شده باشد، پزشک ممکن است از آرتروسکوپی برای بررسی و درمان آسیب استفاده کند. در این روش، ابزارهای ظریف از طریق برش‌های کوچک وارد مفصل می‌شوند تا آسیب‌های داخل زانو بررسی و در صورت امکان درمان شوند. در مورد درمان آرتروز زانو این مقاله را بخوانید.
چگونه از دررفتگی مجدد کشکک زانو جلوگیری کنیم؟
پس از اولین دررفتگی، توجه به عوامل زمینه‌ای و تکمیل روند توانبخشی اهمیت زیادی دارد. در افرادی که ضعف عضلانی یا اختلال کنترل حرکتی دارند، اصلاح این مشکلات می‌تواند به بهبود پایداری زانو کمک کند. البته اگر ناهنجاری ساختاری مهمی وجود داشته باشد، تمرین به‌تنهایی همیشه برای جلوگیری از دررفتگی مجدد کافی نیست.
برای کاهش احتمال آسیب دوباره می‌توان اقدامات زیر را در برنامه روزانه قرار داد:
- تمرین منظم برای تقویت عضلات چهارسر ران و عضلات لگن
- انجام تمرینات تعادلی و کنترل حرکتی زیر نظر فیزیوتراپیست
- گرم کردن بدن پیش از شروع ورزش
- افزایش تدریجی شدت تمرین و پرهیز از تغییر ناگهانی حجم فعالیت
- یادگیری روش صحیح فرود آمدن از پرش و تغییر جهت هنگام ورزش
- استفاده از زانوبند یا بریس فقط در صورت توصیه پزشک در بهترین کلینیک درد
- تکمیل دوره فیزیوتراپی و مراجعه برای ارزیابی پایداری زانو
اگر پس از درمان، کشکک دوباره احساس لغزش پیدا کرد یا زانو هنگام راه رفتن و ورزش خالی کرد، بهتر است پیش از ادامه فعالیت، معاینه تخصصی انجام شود.
چه زمانی بعد از دررفتگی کشکک زانو می‌توان به ورزش برگشت؟
بازگشت به ورزش پس از دررفتگی کشکک زانو باید مرحله‌ای و بر اساس آمادگی عملکردی انجام شود. کاهش درد به‌تنهایی به معنای آماده بودن زانو برای دویدن، پریدن یا تغییر سریع جهت حرکت نیست. ممکن است فرد در فعالیت‌های روزمره مشکلی نداشته باشد، اما هنگام انجام حرکات ورزشی همچنان با ضعف یا ناپایداری مواجه شود.
پیش از بازگشت به ورزش، پزشک یا فیزیوتراپیست باید مواردی مانند دامنه حرکتی، قدرت عضلات، تعادل، کنترل زانو و توانایی انجام حرکات اختصاصی رشته ورزشی را بررسی کند.
به‌طور معمول، مراحل بازگشت به فعالیت می‌تواند شامل این موارد باشد:
- راه رفتن بدون لنگش و با کنترل مناسب زانو
- انجام تمرینات قدرتی و تعادلی بدون افزایش درد یا تورم
- شروع فعالیت‌های هوازی سبک طبق نظر متخصص
- انجام دویدن و حرکات ورزشی کنترل‌شده
- تمرین تغییر جهت، پرش و فرود پس از تأیید آمادگی زانو
- بازگشت کامل به تمرین و مسابقه با تأیید پزشک یا فیزیوتراپیست
زمان بازگشت به ورزش در افراد مختلف متفاوت است. ورزشکارانی که دچار دررفتگی مکرر یا آسیب غضروفی شده‌اند، ممکن است به دوره توانبخشی طولانی‌تری نیاز داشته باشند.
چه زمانی دررفتگی کشکک زانو یک وضعیت اورژانسی است؟
دررفتگی کشکک زانو در صورت همراهی با برخی علائم، به ارزیابی فوری پزشکی نیاز دارد. تأخیر در مراجعه ممکن است باعث تشدید آسیب یا نادیده ماندن مشکلاتی مانند شکستگی و آسیب عروقی یا عصبی شود.
در صورت مشاهده هرکدام از علائم زیر، مراجعه فوری به اورژانس ضروری است:
- تغییر شکل واضح زانو و خارج ماندن کشکک از محل طبیعی
- درد شدید و ناتوانی در حرکت دادن پا
- ناتوانی در تحمل وزن روی پای آسیب‌دیده
- تورم بسیار سریع یا شدید زانو
- بی‌حسی، گزگز یا ضعف غیرعادی در پا
- سرد شدن پا یا تغییر رنگ آن
- وجود زخم باز یا احتمال شکستگی همراه با دررفتگی
حتی اگر کشکک خودبه‌خود جا افتاده باشد، معاینه و تصویربرداری برای بررسی آسیب‌های احتمالی ضروری است.
سخن پایانی
دررفتگی کشکک زانو آسیبی است که می‌تواند از یک جابه‌جایی موقت تا آسیب‌های جدی رباطی و غضروفی متغیر باشد. انتخاب روش درمان به شدت آسیب، سابقه دررفتگی، وضعیت رباط‌ها و غضروف و وجود ناهنجاری‌های ساختاری بستگی دارد. در بسیاری از موارد، جااندازی توسط پزشک، مراقبت‌های اولیه و فیزیوتراپی برای بازگشت عملکرد زانو کافی است؛ اما در صورت تکرار دررفتگی یا وجود آسیب‌های مهم، ممکن است جراحی ضرورت پیدا کند. مراجعه به متخصص ارتوپدی، پرهیز از جااندازی خودسرانه و تکمیل دوره توانبخشی، نقش مهمی در بهبود پایداری زانو و کاهش احتمال آسیب مجدد دارند.
سوالات متداول در رفتگی کشکک زانو
دوره درمان در رفتگی کشکک زانو بسته به نوع آسیب و شرایط بدنی هر بیمار متفاوت است، این مدت ممکن از دو هفته تا چند ماه طول بکشد، در ورزشکاران حرفه‌ای مدت زمان بیشتری نیاز است تا بتوانند دوباره فعالیت‌های ورزشی خود را شروع کنند.
آماده سازی و تقویت عضلاتی که در تثبیت زانو نقش دارند مهمترین راهکار پیشگیری از این مشکل است، از طرفی برای پیشگیری از دررفتگی مجدد لازم است تمرینات توانبخشی و درمانی را به طور کامل ادامه دهید.
متخصص ارتوپد می‌تواند به شما در این زمینه کمک کند.
استفاده از بریس یا زانوبند در بعضی بیماران و برای مدت مشخص می‌تواند به محافظت از زانو کمک کند؛ اما نوع و مدت استفاده باید با نظر پزشک تعیین شود. استفاده طولانی‌مدت و بدون برنامه ممکن است باعث کاهش فعالیت عضلات شود.